Egoja, mekanizmat mbrojtës, Jungu dhe vetëvështrimi holistik

02. 12. 2025

Kur e shikojmë vetën në mënyrë holistike dhe të sinqertë, bashkohen natyrshëm mes veti: Egoja, mekanizmat mbrojtës dhe qëndrimet e jungut.

Egoja është “unë-i i përditshëm”, që udhëheq jetën tonë mes njerëzve. Egoja mundohet të mbajë ekuilibrin, dinjitetin dhe imazhin tonë që e posedojmë gjatë jetës. Kur fillon ta shohësh vetën në mënyrë të sinqertë e në mënyrë holistike, Egoja, edhe pse nuk zhduket nga ne, ajo pushon së luftuari, pushon së udhëhequri me jetën tonë. Ajo ndalon së krijuari histori për të mbrojtur veten. Fillon t’i pranojë pjesët e pakëndëshme që zakonisht i shtyn anash. Në këtë pikë, egoja bëhet më e qetë dhe më e mençur.

Mekanizmat mbrojtës, kur nuk jemi të sinqertë me vetën, mekanizmat mbrojtës punojnë pa pushim. Arsyetojmë, mohojmë, projeksionojmë e zbukurojmë. Mekanizmat tanë mbrojtës janë si roje që nuk na lënë të hyjmë në dhomën e vërtetë të vetes. Por kur fillon të shohësh veten holistikisht, rojet lodhen. Nuk kanë më pse të qëndrojnë në gatishmëri, sepse ti vetë po hyn me qetësi në atë dhomë. Atëherë mekanizmat bëhen më të butë dhe vendin e tyre e zë vetëdija e pjekur. Mekanizmat mbrojtës përherë synojnë, mangësitë dhe mossukseset tona, ti arsyetojnë me pengesat që naj bëjnë tjerët, ti realizojmë dëshirat dhe synimet tona, kurse vetëdija e pjekur, i vë në pah edhe pengesat që ia bëjmë vetit për ti realizuar dëshirat dhe synimet tona gjatë jetës, i vë në pah edhe mosaftësit përsonale që na dalin para si pengesa.

Qëndrimet e Jungut, sipas tij njeriu ka shumë shtresa: ka shtresa personale, ka hije, ka arketipa, ka vetvetësinë (Self). Kur arrin të shohësh veten pa frikë, pa fasada, ndodh një lloj afrimi me Hijen – pjesët që nuk i kemi dashur, por që janë tonat. Aty fillon të kuptosh se ajo që ke shmangur ndoshta nuk është armik. Mund të jetë plagë, talent i fshehur, energji e bllokuar. Ky kontakt me Hijen i zgjat hapat drejt Self-it apo vetëvetës – drejt atij vendi të brendshëm ku njeriu ndihet i tëri, pa u çarë në copa. Në këtë pikë, holizmi dhe sinqeriteti ndaj vetës bëhen pjesë e një procesi që te Jungu quhet individuim. Nuk ka më lojë rolësh. Nuk ka më gjysmë-të-vërteta. Njeriu fillon t’i përputhë brendësitë me atë që bën në botë. Dhe këtu nis pjekuria e vërtetë sipas Karl Jung.

Çfarë ndodh praktikisht me pjekurinë e vërtetë? Fillon ti vëresh gjurmët e emocioneve dhe motiveve tua në trup. Fillon të kuptosh pse mendja sillet rreth disa çështjeve të brendëshme e të jashtme. Fillon të dallosh kur flet egoja, kur flet frika, e kur flet vetja e thellë dhe fillon të duket sikur njeriu brenda teje bëhet më i plotë. Në botën tonë të brendshëm egzistojnë dy individ apo dy persona. Përsoni i mire dhe përsoni jo i mire. Me cilin person rrim e shoqërohemi më shumë dhe e përkrahim gjatë jetës, ai do të bëhehemi. Nëse rrim e shoqërohesh dhe e përkrahim më shumë, përsonin e mire, i mire do të bëhem, nëse rri e shoqërohesh dhe e përkrah përsonin jo të mire, jo i mire do të bëhem.

I juaj,

Mësuesi Isë